เมื่อช่วงปลายเทอมที่ผ่านมา วันที่ 12 มกราคม 2551 เป็นวันเกิด ซึ่งวันนั้นไปติวฟิสิกส์ให้ม้า(ปุ๊บ) หลังจากติวเสร็จแล้ว ม้าก็เลี้ยงน้ำแก้วนึง แล้วเราก็เดินไปร้านสวนหนังสือ เพื่อไปยืมการ์ตูน

ก็ไม่มีอะไร ยืมมาปกติ แล้ววันรุ่งขึ้นก็เอาไปคืน

ประมาณสัปดาห์นึงหลังจากนั้นมั้ง ตอนไปคืนการ์ตูน(ที่ยืมมาตอนหลัง) คนรับยืมเป็นผู้หญิงเค้าก็บอกว่า เราค้างหนังสือเรื่อง "บทเพลงรักร้อยหัวใจ"  

อารมณ์ตอนนั้นก็คืองงผสมตกใจ พอถามเค้าว่าสำนักพิมพ์อะไร เค้าก็บอกว่าบงกช

พอไปพูดกับเพื่อน จ๋าบอกว่า ของจ๋าก็เคยเป็นเหมือนกัน มีคนมาใช้ชื่อจ๋ายืม แต่คนๆนั้นเค้าคืน ไอเราเองก็ไม่มั่นใจว่าเรื่องนี้เคยยืมรึเปล่า ตอนนั้นก็ลืมชื่อเรื่องไปแล้วด้วย ตอนแรกตัดสินใจจะไปชดให้จบๆ แต่พอจ๋าบอกว่าลองดูไปซักพัก เดี๋ยวคนยืมไปอาจจะมาคืนก็ได้ เราก็เลยรอ

พอไปยืมอีก เค้าก็ทวงเราอีก เราก็บอกว่าเราไม่ได้ยืมเรื่องนี้ เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไร พอซักพักเข้าสู่ช่วงสอบ โอเน็ต เอเน็ต ผสมกับตอนนั้นมันไม่ค่อยมีอะไรออก ก็เลยไม่ได้ไปยืมร้านนั้นอีก แม้แต่ร้านน้าอ้วนก็ไม่ได้ไปยืม เหตุผลแฝงอีกอันก็เพราะ ไม่อยากให้เค้าทวงหนังสืออีก ตอนหลังเวลายืมเลยให้ธูปยืมให้

แล้วก็ไม่ได้ไปร้านสวนหนังสือมาอีกพักใหญ่ จนวันนี้ จะไปเอาใบรับรองแพทย์ เลยหัดขับมอเตอร์ไซด์แบบคลิ๊ก เพราะว่าสตาร์ทรถไม่เป็น -*- พอธูปบอกว่า จะไปคืนการ์ตูนที่สวน ก็เลยจะไปด้วย เพราะกะจะยืมการ์ตูนไปอ่านตอนรอเค้าเรียกที่โรงพยาบาล

คราวนี้คนที่นั่งเคาท์เตอร์เป็นผู้ชาย ก็เข้าไปถึง หาการ์ตูนที่อยากจะยืม แล้วก็ให้ธูปยืมให้

ปรากฎว่าตอนยืม ผู้ชายคนนั้นเค้าก็บอกธูปว่าพี่สาวค้างการ์ตูนอยู่เล่มนึงตั้งแต่เดือนมกราคม เราก็เลยไปคุยกับเค้า ตอนแรกเราคิดว่าผู้หญิงที่เค้านั่งเคาท์เตอร์ทวงบ่อยแล้วนะ แต่พอมาคนนี้ มาแนวจะเอาเรื่องให้ได้

พอเค้าบอกชื่อเรื่องมา เราร้อง"หา" เค้าก็บอกว่า ไม้ต้องมาหา เราก็ถามชื่อเรื่องว่าชื่ออะไร เค้าก็บอกว่า "บทเพลงรักร้อยหัวใจ เล่ม 2" พอบอกว่าเล่ม 2 เราก็มั่นใจแล้วว่า เราไม่น่าจะยืม เพราะชื่อเรื่องนี้ไม่คุ้นเลย แต่ถ้าสองเล่มจบ ก็เป็นไปได้ว่าเราจะยืมมา เราก็ถามว่า เล่มสองนี่เล่มจบรึเปล่า เค้าก็บอกว่า ไม่รู้ว่ามีกี่เล่ม น้องจะมาว่าน้องไม่ได้ยืมไม่ได้ เพราะมันอยู่ในชื่อน้อง แล้วน้องก็ไม่ได้ยืมมานานแล้วด้วย มันก็เลยค้างอยู่ตั้งนานแล้ว(มาแนวๆว่า ที่เราไม่มายืมเพราะว่าหนี - - เออถูก หนีอ่ะดิ เรื่องนั้นยืมรึเปล่าก็ไม่รู้ แล้วใครจะไปตากหน้าให้ทวงทุกวัน) เราก็ไม่รู้จะทำยังไง แล้วก็มันค้างคามานานแล้วด้วย ก็เลยถามไปว่า แล้วถ้าจะชดเลย ต้องทำยังไง เค้าก็บอกว่า ต้องจ่ายค่าเช่าที่ผ่านมา กับค่าหนังสือคูณ 2 เราก็ไม่ได้พูดอะไร จนเค้าบอกราคามา หลายบาทอยู่นะ ถ้าเอาไปซื้อการ์ตูนได้ตั้งหลายเล่ม เราก็ไม่พูดอะไร ควักเงินจ่ายเลย พอเค้าทอนมา ก็เลยพูดกับธูปว่า เดี๋ยวจะลองไปดู ว่าไอเรื่อง บทเพลงรักร้อยหัวใจ นี่มันเป็นยังไง แล้วก็เดินออกจากร้านมา

พอมาหาในComtoon ปรากฎว่ามันเป็นไปตามคาด เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราไม่เคยยืม สาบานกี่วัดก็ได้ว่าไม่เคยยืม ไม่ว่าจะจากร้านไหน ก็ไม่เคยยืม ไม่รู้จักด้วยซ้ำ การ์ตูนลายเส้นแนวนี้ไม่เคยอ่านด้วย

ปกเป็นอย่างงี้

เคยอ่านบ้านตาแป๊ะมันดิ เคยยืมที่ไหนวะ ใครยืมแล้วมาใช้ชื่อตรูเรอะ

ตูยืมร้านนี้มาตั้งแต่ ม.1 ไม่เคยมีปัญหา จน ม.6 นี่แหละ เวลาคืนการ์ตูนก็นับเล่มทุกครั้ง แล้วมาหาว่าตูค้าง ถ้าค้างไอเรื่องที่เคยอ่านจะไม่ว่าอะไรเลย เพราะมันยังคุ้มค่าหน่อยว่า อย่างน้อยตูก็รู้จักวะ ว่าเรื่องนี้มันเรื่องอะไร สนุกแค่ไหน คุ้มค่าจะจ่ายแค่ไหน และมีความเป็นไปได้ว่าทำของเค้าหายจริง

นี่อะไร เรื่องนี้ไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ แล้วจะไปยืมมาตอนไหน แล้วที่เจ็บใจที่สุดคือ

มันพูดภาษาโคตรหาเรื่อง ก็รู้อยู่หรอกว่า ไอร้านนี้ ลูกจ้างผู้ชายคนนี้ไม่น่ามาทำงาน ถึงลูกจ้างผู้หญิงที่เก่าแก่หน่อยจะไม่ได้พูดดี แต่ก็ยังไม่พูดหาเรื่อง จะบอกว่าเจ้าของร้านดีโคตรๆเลย น่าเสียดายที่จ้างลูกจ้างนิสัยแบบนี้มา ยืมมาจนจะรู้จักกันอยู่แล้ว ไม่คิดบ้างเหรอ เรายืมไปเท่าไหร่ แล้วคุ้มไม๊ กับกริยาท่าทาง ก็น่าจะรู้จักลูกค้าบ้าง ว่าคนไหนเป็นยังไง เราเคยหาเรื่อง เคยมีปัญหาเหรอ จนมาครั้งนี้ครั้งเดียว ดีไม่ดี ร้านนั้นเราจะไม่ไปเหยียบอีก สงสารเจ้าของร้านจริงๆ ลูกจ้างแบบนี้ช่วยๆไล่ออกไปเร็วๆเลย

ก็นะ สุดท้ายก็สรุปได้ว่า จ่ายเงินไปกับค่าอะไรไม่รู้ ที่เราไม่ใช่คนผิด คนเราผิดพลาดกันได้นั่นแหละ ไม่ได้ว่าอะไร แต่ที่เกลียดที่สุดก็คือกริยาท่าทางนั่นแหละ เกลียดโคตรๆจริงๆ