วันนี้ เป็นวันบายเนียร์

ช่วงเช้าติดดอกไม้ ปัจฉิมนิเทศน์

ก็มีพวกรุ่นพี่สาธิตที่จบไปแล้วมาพูดอะไรหลายๆอย่างให้ฟัง

อย่างนึงที่โดนใจมาก คือคำพูดของท่านประธานในพิธี

ท่านบอกประมาณว่า จะเรียนที่ไหนก็ได้ เรียนอะไรก็ได้ ถ้าชอบ ก็ให้มั่นใจแล้วก็เรียนไปเลย

มันเป็นอะไรที่ทำให้ตัดสินใจเด็ดขาดขึ้นมาได้ว่า 

"เราจะไม่สนใจเสียงยุทั้งหลายทั้งแหล่ จะเอานิชินี่แหละ จะว่าไม่มีรุ่นพี่ก็ว่าไป จะยังไงก็ตามใจแล้ว"

หลังจากพิธีตอนนั้น ก็เป็นการแสดงของนักเรียน ส่วนใหญ่ก็เป็นวีดีโอ

เพราะว่ากลัวจะไม่ทัน คณะกรรมการก็เลยบอกให้เป็นวีดีโอหมด

เมื่อวานนั่งใส่เพลง ตัดต่ออะไรนิดหน่อยกับการแสดงของห้องจนทุ่มกว่า เลยไม่ได้ซื้อของอะไรให้เพื่อนเลย

ให้ไปแค่ 14 คน คือพวงกุญแจที่ทำเสร็จแล้ว

ส่วนคนอื่นๆ บอกว่า วันโอเน็ตนะ จะเอามาให้

หลังจากนี้ต้องปั่นพวงกุญแจ

น้องหงส์เอาภาพที่เราวาดให้เป็นรูปน้องหงส์(พูดว่าจ้างก็ได้ เพราะว่าแลกกับเลี้ยงข้าวมื้อนึง)มาทำเป็นที่คั่นหนังสือ ให้หลายคนมาก รวมถึงคนวาดด้วย

ถึงจะเป็นภาพที่เราเป็นคนวาดเอง ยังไงมันก็ปลื้มนะ เพราะว่าด้านหลังมีข้อความที่หงส์เขียนให้ คือว่าในวันบายเนียร์ หรือว่าวันอะไรก็แล้วแต่ ของที่มีค่าที่สุดก็คือ ของที่คนๆนึง ตั้งใจจะทำให้เฉพาะคนๆนึงเท่านั้น

พวงกุญแจ เราจะวาดภาพเดียวแล้วปริ๊นให้ทั้งสายชั้นก็ทำได้ แต่เราไม่ทำเพราะคิดว่า ถ้าเราเป็นเพื่อนแล้ว ได้รับพวงกุญแจที่ทำมาเพื่อเรา เราจะดีใจมาก เพราะมันมีความตั้งใจจะให้เฉพาะคนๆนี้ ไม่ได้ทำมาแล้วจะให้ใครก็ได้ ถึงจะวาดสวยไม่สวย รึว่าทำออกมาดีไม่ดี ถ้าคนทำตั้งใจทำให้ คนรับก็ดีใจกว่าซื้อของอะไรซักอย่างแพงๆจากร้านหน้าโรงเรียน ห่อสวยๆแล้วมาให้ซะอีก

เพราะฉะนั้น เมื่อปีที่แล้วก็เลยทำการ์ดป๊อบอัพให้พี่รหัส ทำเกือบไม่ทัน มาเสร็จเอาตอนเช้าโน่น ตอนเอาไปให้พี่บิน ยังร้อนๆอยู่เลย 55+ เพราะว่าเริ่มทำดึกๆ

ทำด้วยมือของเราเอง เพราะเชื่อว่าคนรับดีใจมากกว่าของที่ซื้อมาแน่ๆ

มันเป็นอะไรที่รู้สึกพิเศษนะ ไม่ต้องซื้อของอะไรให้เลย แค่การ์ดใบเดียวที่เขียนถึงเรา แค่แผ่นกระดาษธรรมดาที่มีข้อความสั้นบ้างยาวบ้าง แต่แค่นี้ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องซื้ออะไรมากมายเลย

วันนี้ อุตส่าห์ไม่ร้องไห้แล้วนะ

สุดท้ายก็กลับมาร้องจนได้

ถึงแม้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องพบอะไร หรือต้องเจอกับใครที่ไหน

ฉันจะไม่ลืมความทรงจำมากมาย ช่วงเวลาที่เราได้เคยพบกัน

รู้ไว้เพื่อนเธอคนนี้นั้นรักเธอ แม้เวลาผ่านไปแสนนาน

ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ

และจะมีเธออยู่ในใจเสมอ...ตลอดไป...

ฉันจะไม่ลืม
(โต๋ - ศักดิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร)

เมื่อไหร่เห็นแสงอ่อนๆ นึกถึงตอนที่เราเจอกัน
ยังจำได้เรื่องเก่าๆ ภาพของเราเมื่อในวันวาน
มีรอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ
เหมือนผ่านมาเพียงไม่นาน
ช่วงเวลาเหล่านั้น มันยังชัดเจนในใจ

เวลานั้นน้อยเกินไป ต้องทำใจโบกมืออำลา
เคยสุขและทุกข์เท่าไหร่ ถึงเข้าใจเมื่อผ่านมันมา
ต่อจากนี้ไม่มี ลาแล้วคนดี คงมีแต่รอยน้ำตา
หากวันนี้เราต้องเอ่ยลา บอกให้ใจยังเหมือนเดิมได้ไหม

ถึงแม้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องพบอะไร หรือต้องเจอกับใครที่ไหน
ฉันจะไม่ลืมความทรงจำมากมาย ช่วงเวลาที่เราได้เคยพบกัน
รู้ไว้เพื่อนเธอคนนี้นั้นรักเธอ แม้เวลาผ่านไปแสนนาน
ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ และจะมีเธออยู่ในใจเสมอตลอดไป

คืนวันไม่เคยจะหยุด และไม่เคยหมุนกลับมาหา
คนเราต้องก้าวเดินไป มันก็เป็นเรื่องธรรมดา
แต่ความหลังของเรา และเรื่องเก่าๆ ยังจะแทนคำสัญญา
เมื่อไหร่เรานั้นได้กลับมา จะบอกให้ใจยังเหมือนเดิมได้ไหม

ถึงแม้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องพบอะไร หรือต้องเจอกับใครที่ไหน
ฉันจะไม่ลืมความทรงจำมากมาย ช่วงเวลาที่เราได้เคยพบกัน
รู้ไว้เพื่อนเธอคนนี้นั้นรักเธอ แม้เวลาผ่านไปแสนนาน
ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ และจะมีเธออยู่ในใจเสมอตลอดไป

ถึงแม้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องพบอะไร หรือต้องเจอกับใครที่ไหน
ฉันจะไม่ลืมความทรงจำมากมาย ช่วงเวลาที่เราได้เคยพบกัน
รู้ไว้เพื่อนเธอคนนี้นั้นรักเธอ แม้เวลาผ่านไปแสนนาน
ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ และจะมีเธออยู่ในใจเสมอตลอดไป

ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ และจะมีเธออยู่ในใจเสมอตลอดไป